Zaliczone tytuły

[Faja]

to chyba nic zaskakującego?

ale to się stało tak nagle

[Solidny]

Nie mów że wielki potwór wyszedł z oceanu.

[uci]

znając japońców pewnie jakiś twist z podróżami w czasie, tym ze to się nigdy nie wydarzyło, symulacja VR, pośmiertnymi zwidami etc

[Faja]

Lords of the Fallen
Tomasz Gop zawsze miał zapędy, żeby zrobić grę choć trochę podobną do serii Souls. Czy LotF choć trochę spełnia ten warunek? Nie bardzo. Jest to zupełnie inna gra. Więcej tutaj fabuły wyłożonej na tacy w postaci rozmów z NPCami i audio logów. Mechanika też jakby zupełnie inna. Jedynie projekt lokacji może trochę przypominać te z serii Souls. Ale od początku. Wcielamy się w niejakiego Harkyna, który został wyciągnięty z więzienia przez niejakiego Keslo, aby uratować świat pokrótce tak to wygląda. Idziemy przed siebie wyżynając w pień wrogo nastawione jednostki i zbieramy tonę lootu wypadającego z wrogów albo pochowanych po kątach, kufrach i cholera wi gdzie jeszcze. Pod względem zbieractwa to istny raj dla miłośników tegoż. Takie połączenie Darksiders 2 i Diablo 3. Projekty uzbrojenia i ekwipunku są rewelacyjne i cieszą oko. Dodać należy, że odpowiednio pokonując tytułowych Lordów dostaniemy ich oręż. Każda taka broń ma odpowiednie właściwości. Co do rodzajów broni to też panowie się postarali, bo jest ich aż 11. Od broni naręcznej, przez sztylety, miecze, krótkie miecze, wielkie miecze, poprzez topory, wielkie topory, młoty, wielkie młoty na kosturach i broni drzewcowej (polesword) kończąc. Każdy rodzaj ma swoje movesety, a czasami tak jak np. krótkie miecze mają swoje combosy. Są też oczywiście tarcze i puklerze. System walki to standardowo cios sily i słaby rozłożony odpowiednio na rękę prawą i lewą, blok i parowanie w przypadku puklerzy lub uderzenie tarczą w przypadku tarcz no i kopniak jak mamy kostur w dwóch rękach. Do tego cios z wyskoku i rolka, którą też można zakończyć ciosem. Elegancko. Walki z bossami są wymagające, ale raczej nie powinny sprawić nikomu problemu. Standardowo jest przęgięty ostatni boss, a już NG+ i NG++ to jest czysty hardcore. Problem w tym, że wszyscy przeciwnicy są silniejsi i wytrzymalsi, a broń dalej taka sama. Tutaj pierwszy minus - brak nowego stuffu na NG+ i NG++ oraz brak levelowania oręża. Ja na NG+ nie dałem rady przy ostatnim bossie, nerwy puściły. Muzyka i grafika na bdb poziomie, wersja PC cierpi na okazjonalne crashe do pulpitu, szczególnie pod koniec gry. Kolejny minus to sidequesty, które są niejawne. W sumie to może być plus bo gracz sam się ma domyślić co zrobić, gra nie pokazuje i nie podpowiada. Chociaż potrafi także to nieźle wkurzyć bo ja grając 4 razy za cholerę nie mogłem odpalić jednego questa bo coś tam coś tam, dopiero za piątym razem mi się udało zupełnie przypadkiem. Polecam brać w promocji i niecierpliwie czekam na kolejną część, która podobno już powstaje.

[SALADYN]

Deadly Premonition: Director's Cut

Zachęcony w miarę pozytywną opinią Faji też zabrałem się za tą zaległość. Fakt, gra wygląda strasznie jak na czasy kiedy się ukazała, typowa gra z PS2 miała lepsza grafikę. Nie przeszkadzało by mi to wcale gdyby ubogie wizualia nie szły w parze z zepsutą stroną techniczną bądź całkowicie zbędną mechaniką. Postacie z drugiego planu poruszają się w dwudziestu klatkach na sekundę a z trzeciego chyba w pięciu. System jazdy to kwestia przyzwyczajenia choć trafiał mnie szlag gdy samochód robił losowe bączki (pewnie zahaczył o teksturę drogi :I ), całe szczęście szybko da się zdobyć przedmiot służący do szybkiej podróży i można praktycznie olać samochód. Pieniądze dostaje się tu za wszystko, nawet za sejwowanie a co ciekawe najpierw trzeba za sejwa zapłacić, jaki więc w tym sens ? Dedukcja z kolei to tylko odtwarzany filmik który barw nabiera dopiero po zebraniu wskazówek co jest całkowicie liniowe, przewijałem to po pierwszym razie. Wspomniana przez Faje walka jest niewymagająca i równie bez polotu skoro nie ma żadnego wyjaśnienia jej występowania, poza tym traci ona resztki frajdy przez poboczne zadania które nagradzają postać bronią z nielimitowaną amunicją. Serio magnum zdobyłem gdzieś koło drugiego rozdziału,wcześniej niż był dostępny w sklepie. W sumie mógłbym tak jeszcze długo wymieniać więc urywam żale.
Fabularnie rzeczywiście jest składnie ale tylko do końca piątego rozdziału. Faja pisał że japońszczyzna mu na końcu zaszkodziła, tymczasem mnie ona dławiła już od początku. Gestykulacja postaci, czerstwe, patetyczne i nie raz nie na miejscu wypowiedzi wraz z postaciami rodem jRPG budziły u mnie momentalną chęć przewijania scenek, co często robiłem. Poza tym tylko japoński scenarzysta potrafi zepsuć scenę śmierci w ciężkich oparach okultyzmu i miejskich legend durną, sztampową postacią, idiotyczną gwizdaną melodyjką i gameplayem z chodzeniem za pociesznym psiakiem, że o przypadkowości tej śmierci nie wspomnę. Ogólny kształt historii, jej klimat, skomplikowanie jest oczywiście plusem, tylko że nie widzę tu większych zasług dla scenarzystów skoro tak mocno inspirowali się Twin Peaks. Jestem już po potyczce z Blanką i ta idiotyczna i sztampowa postać wydaje się być kimś więcej ale dopiero co przebyta walka skutecznie odarła grę z resztek przyzwoitości, nic mnie juz tu nie zaskoczy.

Dokończyłem, po jednym durnym bossie przyszedł drugi, jeszcze bardziej nie pasujący do całej historii. Ogólnie grę poziomem wykonania porównałbym do Fahrenheit. Świetnie zapowiadająca się fabuła której końcówka poszła w takie niedorzeczności że głowa mała. Jeżeli ktoś jeszcze nie trawi japońszczyzny której po drodze do finału są całe tony i nie jest odporny na niedoróbki techniczne to ta gra wyjdzie mu bokiem.

RAGE
Od dawna chorowałem na RAGE, gra zerkała na mnie z kupki wstydu i w końcu się doczekała. Jest to taki poważniejszy Borderlands tyle że bez cel shadingu i znacznie mniejszy. Graficznie wciąż prezentuje się bardzo dobrze, z problemów technicznych można na pewno wymienić rekordowy w mojej karierze pop-up tekstur które ładują się nawet po lekkim odwróceniu kamery. Strasznie niesprzyjający jest też system zapisów który następuje tylko po wejściu do nowej lokacji. Przy tak rozległych poziomach przydałby się jakiś checkpiont raz na jakiś czas ale ich po prostu nie ma. Jeżeli zginiesz pod koniec misji bez energii w respiratorze to czeka cię powtórka całej lokacji, chyba że sam sobie pilnujesz save'ów co na szczęście jest możliwe. Szkoda też gra ma taka nijaką historyjkę, piękne intro zapowiada coś ciekawego a tymczasem fabuła ci umyka pomiędzy przeczesywaniem lokacji jeżeli nie będziesz się pilnować.

[kALWa888]

Ja właśnie ukończyłem Tomb Raider na PlayStation 3. Nie znam za dobrze serii - trochę pograłem w "trójkę", "piątkę", czy Angel of Darkness, więc trudno mi tak dobrze porównać, ale zdecydowanie nie jest to w żadnym stopniu to samo co kiedyś. Jak na grę w której tematem przewodnim jest przetrwanie, jest tutaj za mało skradania, chomikowania amunicji/zapasów i powiedzmy dbania o swój tyłek - w większości sytuacji bez problemu można wparować niczym Rambo i zrobić jatkę. Co więcej, gra częściej rzuca nas w samą akcję niż daje choćby możliwość skradania się. Fabuła to nic nadzwyczajnego - ot, poszukiwanie przygód - ale kilka rzeczy bym pozmieniał (tu znów trudno mi się wypowiedzieć jak to wyglądało w oryginalnej serii, bo żadnej z odsłon w całości nie przeszedłem). Standardowi bohaterowie o typowych charakterach. Lara zdecydowanie zbyt często obrywa tak, że nie może się podnieść ale mimo to wstaje. Śmieszne jest też to, że jak zabija na początku jelenia czy coś takiego, to go przeprasza - ciekawe po co, skoro później bez większych problemów zabija setki ludzi?

No ale mimo mojego czepialstwa grało mi się naprawdę przyjemnie. To właśnie taka gra. Przyjemna. Szkoda tylko że poza kilkoma momentami, mało satysfakcjonująca. Ot, wystarczy poświęcić czas i gierkę mamy zaliczoną - mówię tu o normalnym poziomie trudności, trudniejszy sprawdzę w przyszłości. Szkoda właśnie że wszystko jest takie proste - idąc po belce nad przepaścią nie można spaść, no chyba że samodzielnie z niej zeskoczymy. Nie za bardzo lubię takie rozwiązania. Jakieś zręcznościowe momenty (szalone spływanie rzeką, gdzie musimy omijać przeszkody) to też nic wymagającego, a szkoda bo chciałoby się choćby bardziej poskręcać czy poskakać.

Przepiękne prezentuje się grafika, design gry. Wygląd Lary zmienia się wraz z biegiem opowieści - jest bardziej odrapana, nieraz w całości zalana (niekoniecznie swoją) krwią. Jest co podziwiać, bo widoki są naprawdę przepiękne i rozległe. Szczególnie gdy w końcu dotrzemy na jakiś szczyt o zachodzie słońca. Może modele postaci nie prezentują się jakoś nadzwyczajnie, ale pewnie zostały poświęcone na rzecz widoczków. I mnie to cieszy. Tak czy siak, nie byłem zbyt pozytywnie nastawiony do tej produkcji, ale w zasadzie po dwóch godzinach grania stwierdziłem że jest dobrze. Kiedyś z chęcią sprawdzę Rise jak już wyjdzie i będę miał PS4. Ode mnie 7,5/10 głównie za braki gameplayowe - o ile tak to mogę nazwać . Teraz zabieram się za trofea w trybie wieloosobowym. Dziadostwo.

[Faja]

Lightning's Return: Final Fantasy XIII
Ostatnia część trzynastki rozczarowuje, ale tylko przez pierwsze kilka godzin. Potem jest już tylko lepiej.

Ten kto grał w części poprzednie, a szczególnie w XIII-2 wie, że Lightning nie skończyła dosyć dobrze. Od wydarzeń z części drugiej mija 500 lat, ludzkość przestała się starzeć jednak nadal może chorować i ginąć w wyniku walki. Lightning obudzona ze snu przez boga Bhunivelze dostaje zadanie uratowanie tylu dusz, ile tylko zdoła. Ma na to 7 dni, po których nastąpi koniec świata. Tutaj pojawia się pierwszy problem. Mianowicie w grze upływa czas, jak dojdzie do dnia siódmego to jest Game Over i gracz zostaje przeniesiony do NG+. Trochę się zdziwiłem, że to tani chwyt, żeby nikt nie przeszedł gry za pierwszym razem i mogło by się tak wydawać gdyby nie to, że te 7 dni można wydłużyć dwukrotnie przez wykonywanie zadań pobocznych. Im więcej zadań zrobimy, tym więcej dusz zbierzemy. Każda porcja dusz to kolejny dzień. Znowu wszystko wydaje się ok, ale czas nieubłaganie płynie, niektóre zadania można wykonać tylko o konkretnej porze dnia. Musimy cisnąć fabułę dalej, żeby pojawiały się side questy. Zadania poboczne nie są nijak pokazywane na mapie, czasami trza poszukać, pobłądzić, a czas ucieka hehe. Po 10 godzinach dopiero się skapnąłem, że czas można zatrzymać na krótki okres co też należy robić bo inaczej nie da rady zaliczyć gry za pierwszym podejściem. Jedziemy dalej. Ubogość w lokacje to największy problem. Wygląda to trochę jak Dragon Age 2, 4 lokacje, jedne większe, drugie mniejsze. Backtracking pełną gębą. Jak uda się nam dobrnąć do dnia 13, to wtedy otwiera się kolejna lokacja o nazwie Ultimate Lair, gdzie mamy 31 pięter do zalicznia, a na każdym najmocniejsza wersja każdego przeciwnika w grze (pawie każdego). Można wyfarmić kupę kasy i fajne rzeczy, które przydadzą się na NG+, oczywiście zaliczenie ostatniego bossa w tej lokacji na pierwszym przejściu jest kompletnie niemożliwe Mechanika walki jest połączeniem tej z poprzednich części. Każdy chemat uzależnony jest od stroju, zmiana schematu wiąże się ze zmianą stroju. Niektóre mają przypisane zdolności na sztywno, inne musimy tymi obsadzić. Zdolności wylatują z mobów, są pochowane w skrzynkach itp itd. System levelowania praktycznie nie istnieje, bo wystarczy iść do odpowiedniego sklepu i tam najpierw połączyć zdolności tego samego levelu ze sobą, a po osiągnięciu limitu dopiero ulepszyć do kolejnego poziomu. Z tym, że na NG level cap to 3.. Walka pod koniec gry staje się banalnie prosta i tylko niektóre wersje Omega potrafią napsuć krwi. Nie wiem jak to jest na poziomach innych niż Easy bo nie sprawdzałem, ale nawet Easy potrafi być wymagający. Szczególnie walka z bossem z trzeciej lokacji doporowadza do szału, szczególnie jak się nie ma punktów GP, żeby użyć zatrzymania czasu. Muzyka i udźwiękowienie na poziomie standardowym dla serii. Wkurzająca muzyczka na ekranie podsumowania przestaje przeszkadzać po 10 godzinach Grafika ujdzie, za to filmiki CGI jak zawsze najwyższy poziom. Na koniec zostawiam sobie pianie z zachwytu nad zakończeniem. Historia się kończy w taki sposób, że po prostu szczena opada sama. Jest pięknie, epicko i podniośle, z obowiązkowym filmikiem po creditsach, który mi nic nie powiedział, ale poszperam w necie. Jeśli ktoś polubił dwie pierwsze trzynastki to i w tą musi zagrać, po prostu musi.

[uci]

dammit, kolejna 13tkę wiec musze kupić :/

[kALWa888]

Ostatnio ukończyłem White Knight Chronicles na PS3. Gra jest ogólnie dobra, nawet bardzo, ale znów nie wkracza za bardzo w żadne nowe rejony. Tym co sobą reprezentuje jest gdzieś w erze PlayStation 2. Tyczy się to przede wszystkim grafiki i fabuły, bo system walki mógłby być jeszcze nowatorski, gdyby nie to że choćby wcześniej Final Fantasy XII miał system walki w stylu zainspirowanym MMO. Tyle, że system w WKC jest o wiele mniej funkcjonalny. Ma dość sporo upierdliwych ograniczeń przez co głupia zmiana broni może być skrajnie niewygodna. Chodzi o to, że mamy trzy paski z pięcioma (czy ileś tam) miejscami do których wkładamy chciane przez nas umiejętności. Ważne że wśród tych umiejętności są najprostsze czynności jak zwykły atak, czy jakiś mały czar. Co więcej, aktualne zdolności przypasowane są do danej broni, dlatego jej zmiana na inny rodzaj, niesie ze sobą zabawę w układanie nowego zestawu umiejętności. W FF12 było to o tyle fajniej rozwiązane, że wszystkie czary, ataki i umiejętności były po prostu w menu, po tym jak nacisnęliśmy X. Ale mimo wszystko nie narzekałem na to za bardzo, bo znów tak często nie zmieniałem ani broni, ani czarów. Ustawiłem sobie "15 niezmiennych" i to mi wystarczyło - nie ma jednak co ukrywać, że jest to dość spora wada. Dalej idą klisze z denerwującymi i przewidywalnymi bohaterami, fabuła która wiadomo jak się skończy itp, itd. Ale mimo wszystko gra wciąga, lokacje jakie przemierzamy wyglądają naprawdę super (szczególnie te na zewnątrz), muzyka brzmi wyśmienicie. No i nie musiałem ani razu zatrzymać biegu fabuły po to, aby podbić poziom postaci. Jeśli miałem problem, używałem zbroi Białego Rycerza - to jest zdecydowanie najmocniejszy punkt gry. Tak samo jak przepiękne przerywniki CGI - pojawiały się rzadko, ale jak już to NIEBO W ZIEMI. Fajnie że świat który przemierzamy jest tak obszerny i różnorodny - czegoś takiego oczekiwałbym właśnie od nowszej generacji. Tym bardziej że wszystko jest o wiele lepiej podzielone niż w "dwunastym fajnalu", gdzie co chwilę zmienialiśmy lokację i tę chwilę czekaliśmy aż się wczyta.

Ogólnie dziwne było to, że stworzyłem postać (bo gra daje taką możliwość), ale jak się okazało wcale nie jest to główny bohater, a raczej młotek który podczas scenek stoi gdzieś w tle i przygląda się wszystkiemu nic nierozumiejącymi oczyma. Oczywiście w milczeniu. Pocieszające jest to, że kreator postaci daje w miarę zadowalające możliwości oraz fakt, że zmiana uzbrojenia widoczna jest na bohaterach. Lubię takie szczególiki. W pewnym momencie, niedalekim od początku otrzymujemy takie cudeńko jak Crystal Camera. Pozwala to robić zdjęcia. Zarówno z perspektywy pierwszej osoby jak i trzeciej. Szkoda tylko, że można ich zrobić jedynie 30 i że w żaden sposób nie można ich zapisać na samej konsoli i zatrzymać dla siebie choćby na kompie. Ogólnie dużo złego się naczytałem o tej produkcji. Że nudna, że bez wyrazu itd. Nic nadzwyczajnego w niej nie ma, to prawda. Ale ani razu się nie nudziłem i w gruncie rzeczy bardzo mi się spodobała. Szczególnie momenty z tytułową zbroją i jej design. Fanom gatunku polecam, bo to wciąż solidny przedstawiciel.


Ukończyłem również Mirror's Edge na PS3 i ogólnie jestem zaskoczony. Głównie dlatego, że myślałem że będzie to łatwa i krótka gra przy której się zrelaksuję. Jakże się myliłem! Z reguły nie czytam nic o grach których jeszcze nie ukończyłem, dlatego nie byłem świadom że wielu graczy uważa ją za trudną (sama platyna też do łatwych nie należy - jej trudność oceniono na 8.5/10). W zasadzie już w pierwszym rozdziale lekko się zawiesiłem, bo nie wiedziałem gdzie iść i że z użyciem "kółka" można się tego dowiedzieć. Krążyłem po jakimś dachu, szukałem, aż w końcu doszło do tego że nacisnąłem odpowiedni przycisk i kamera skierowała się w stronę mojego celu. Prawdziwą trudność sprawiło mi jednak moje postanowienie, że przejdę grę bez strzelania do przeciwników. Nieraz sporo się nakombinowałem próbując gołymi rękoma pokonać około 7 uzbrojonych po zęby przeciwników. Wrzeszczałem, wzywałem boga, targałem tłustą grzywę Freda i trzeszczałem padem. Znienawidziłem tę produkcję, naprawdę mnie wkurzyła i już miałem gryźć powietrze. Pomogła jednak moja wrodzona cierpliwość, kilka pomysłów od współlokatora (nie walcz, tylko uciekaj łajzo!!!) i jakoś poszło. Zakończenie gry nie było satysfakcjonujące, podobnie jak cały scenariusz. Odetchnąłem jednak z ulgą, ale przeraża mnie przyszłość, w której będę grał na poziomie Hard (teraz był Normal) - wtedy jednak będę normalnie strzelać do przeciwników, a to powinno sporo ułatwić.

Gra mi się w gruncie rzeczy spodobała, choć nieco przeszkadzało mi to, że sam parkour przebiega dosyć "samograjowo". Gdyby nie multum możliwości (chodzi mi o te sztuczki jakieś z bieganiem po ścianach i kopnięciami) to byłoby naprawdę ubogo. Gra jest też nieco za bardzo liniowa, bo jeśli twórcy nie przewidzieli że się tego możesz złapać, to tego nie zrobisz, a wiele takich elementów otoczenia było. No i np nie wszystkie szyby można stłuc. Spodobały mi się momenty kiedy ostrzeliwany uciekałem przed pościgiem. Szkło latało dookoła, podobnie jak iskry czy jakieś inne rzeczy. Ogólnie jak wielu wie, grę tworzyli ludzie ze studia Dice, dlatego wiele elementów przypomina to co widzieliśmy w choćby Battlefield 3 - odgłosy kroków to niemal to samo, takie typowe "klap". Ogólnie fabuła miała ciekawe tło - utopijne miasto, w którym nie ma przestępczości, wszyscy żyją sobie spokojnie i cieszą się dogodnym życiem. Są jednak Biegacze, którzy burzą porządek (a w mieście biegać nie wolno). No i tyle. Taka gra. Nie spodobały mi się animacje, które pojawiały się co rozdział. Jakieś takie. I co z tej całej wizji, skoro i tak wszystko kręci się wokół zwykłego ratowania siostry, którą wbito w "przekręt wszechświata" ze skorumpowanymi gliniarzami i byłymi zawodnikami wrestlingu. Gra ma również nietypową kolorystykę. Oczywiście przeważa kolor czerwony (jeśli mamy włączony tryb wskazówek, to interaktywne elementy otoczenia takim kolorem są podświetlone - gdy go wyłączyłem często nie mogłem znaleźć np. drabiny, bo ta zlewała się z kolorem ściany). No i mimo wszystko, jak na tak krótką grę, która powinna skupiać się raczej na eksploracji, było za dużo akcji i walki. Niby można (a czasem trzeba) jej unikać, ale mi osobiście niesmak pozostał.

[uci]

powodzenia z platyną w WKC, ja się jeszcze bawię w ta grę, ale jak przyjdzie czas na grind to chyba umrę

[kALWa888]

Ponoć 600h trzeba do platyny (a przejście fabuły zajęło mi jakieś 35 godzin - ale ważne że można kolejny raz grę przejść i sobie trochę pozdobywać za ten czas więcej, to chyba lepsze niż grind). Nie wiem czy ten GeoNet jeszcze działa, ale jakby działał to ponoć z kimś łatwiej.

[uci]

niestety już nie śmiga - nawet zasysa patcha który pozwala właśnie na granie offline w misje poboczne.
Swoją drogą to właśnie z tego powodu budujemy sobie bohatera avatara - to nim graliśmy online przez sieć

[kALWa888]

Swoją drogą to właśnie z tego powodu budujemy sobie bohatera avatara - to nim graliśmy online przez sieć

No wiem, domyśliłem się podczas przechodzenia jednej z misji pobocznych.

[ArecaS]

Sporo się tego uzbierało, także będzie krótko. ^^'

Freedom Planet

Perełka wśród indyków. Jest to mocno inspiroway Soniciem platformer, który rewelacyjnie imituje tytuły z epoki 32-bitowców (zwłaszcza Saturna). Gra ma fajną kolorową grafikę, przy której słówko "retro" zdecydowanie nie oznacza pójścia twórców na łatwiznę. Tak samo muzyka jest bardzo fajna i utrzymana w duchu epoki. Mamy bodaj coś koło 10 plansz, 3 tryby (Story, Arcade, Time Attack) oraz 3 futrzanych protagonistów (tylko 2 póki co ma swoją fabułę, ale zdaje się, że docelowe tryb Story ma mieć każdy z 5 przewidzianych bohaterów). Level design jest naprawdę udany, a sterowanie precyzyjne (z małymi problemami z detekcją kolizji, które jednak są zamierzone i spokojnie można je zignorować jako buga), a to chyba w tego typu grach najważniejsze. W gameplayu można dostrzec inspiracje nie tylko Soniciem, ale także np. MegaManem X i innymi grami z lat '90. Problemem może być tylko balans przy niektórych walkach z bossami. Co prawda nie oszukują jak w niektórych grach, ale potrafią być naprawdę trudni. Historyjka w Story Mode jest prosta, troszkę infantylna, ale myślę, że większość osób bez większego zgrzytania z zębami powinna przez nią przebrnąć. Ba, części może się nawet podobać. Plus na pewno za voice acting, który jak na tego typu indyka jest całkiem niezły. Ogólnie daję moją rekomendację jako dla najlepszej platformówki na Steam w chwili obecnej. Gdyby ktoś chciał, to mam chyba nawet jeszcze jeden klucz na zbyciu z ostatniego Humble Bundle.

BlazBlue: Calamity Trigger

Ta gra jest piękna. Jest po prostu piękna i spokojnie można ją (w sumie to całą serię ) nazwać najładniejszą bijatyką 2D. System walki jest sympatyczny. Nie jest tak bardzo nastawiony na ofensywę jak w Guilty Gear, ale na pewno jest przemyślany, a inspirowało się nim choćby Injustice - to o czymś świadczy. Postaci jest niewiele, co w sumie nie powinno dziwić w pierwszej części serii. Plus, że są w miarę nieźle zbalansowane. Są też bardzo "oryginalne" i to budzi moje mieszane uczucia. Mało jest typowych klonów Ryu czy Kyo. W zasadzie tu takie role pełnią tylko odpowiednio Jin i Ragna. Reszta postaci jest w większości oparta na różnych "trickach", które zazwyczaj związane są z ich atakiem drive. To ktoś w trakcie walki korzysta z chodzącej kukły, która także może atakować, to ktoś ma zdalnie sterowany kij itd. Wprowadza to z jednej strony bardzo taktyczne podejście, ale z drugiej utrudnia znacznie opanowanie poszczególnych postaci, a nawet walki przeciwko nim. Ma to o tyle znaczenie, że np. aby poznać całą historię w Story Mode trzeba grę przejść wszystkimi postaciami. A propos fabuły - jest niezła jak na bijatykę. Prowadzona jest w sposób typowy dla visual novel, gdzie każda z postaci ma swój własny wątek, a przejście wszystkich odblokowuje tę "jedyną słuszną" ścieżkę. Czasem pojawiają się też rozgałęzienia w historii uzależnione od naszego wyboru albo wyniku walki. To ostatnie niestety nie jest wystarczająco dobrze sugerowane w trakcie gry i jeśli ktoś chce poznać całą historię, to polecam sięgnąć po jakiś poradnik. Historia jest zawiła i nawet po przejściu całości trudno niektóre fakty poskładać, choć mam nadzieję, że rozjaśniają tutaj trochę późniejsze części. Plus, za fajne wybrnięcie z faktu, że te same wydarzenia w ścieżkach poszczególnych postaci mogą mieć ten sam przebieg. W zasadzie wystarczyłoby jeszcze wspomnieć o wadzie w postaci braku sieciowego trybu multi na PC, ale do dziś pewnie i tak byłby wyludniony, więc to błahostka. Tym bardziej, że tryb single starczy na dobre kilkanaście godzin i dla samotnych fanów bijatyk grę jak najbardziej polecam.

Fallout 3: GOTY

Co tu dużo mówić? Gra Bethesdy. Dobra gra Bethesdy. Co prawda nie urzekła mnie tak bardzo jak Skyrim, bo brakowało mi cały czas tego czegoś, co by mnie zachęcało do odkyrwania nowych miejsc i chłonięcia klimatu. To w tego typu grze spora wada, ale nie wystarczyła by mnie do gry zniechęcić. Równoważył ją fakt, że w tej grze serio czujemy, że mamy jakiś wpływ na los mieszkańców pustkowii. Do tego gra ma mistrzowsko napisane subquesty, przy których główny wątek wypada bardzo blado. Minus także za słabe DLC, choć przy Operation Anchorage bawiłem się świetnie. Więcej pisać nie będę, bo w sumie grę każdy zna albo chociaż zdążył sobie wyrobić na jej temat zdanie. Ja zakupu za 5zł w każdym razie nie żałuję. ;P

Retro City Rampage DX

Gra jest dla dwóch pierwszych części GTA tym, czym Saints Row 3 dla późniejszych - rewelacyjną parodią, która praktycznie nie ustępuje oryginałowi poziomem, a czasem wręcz wygrywa. To co najważniejsze, to autor rewelacyjnie czuje ducha epoki, do której się odwołuje. Widać to po grafice, która choć nie jest prawdziwym 8bit, to jednak idealnie oddaje feeling (duży plus za możliwość wyboru palety). Słychać to w muzyce, która spokojnie mogłaby pojawić się w jakiejś grze 30 lat temu. Wreszcie widać to w gameplayu, który choć ma mnóstwo nowoczesnych rozwiązań, to jednak wielokrotnie przywodzi na myśl klasyki z NESa. W sumie gameplay to w większości typowy open world, więc tu nie będę się długo zatrzymywał. Wspomnę tylko, że pod koniec gra nagle zalicza skok trudności do poziomu Nintendo Hard i z racji tego jak brutalnie się to dzieje, uznaję to za wadę. Fabułą w trybie story jest banalna i stanowi w zasadzie pretekst do rozróby oraz ciągłych gagów na temat popkultury lat '80 oraz branży gier wideo. Szału nie ma, ale w swojej roli się spisuje. Poziom gagów też jest mocno zróżnicowany. Kilkukrotnie naprawdę można się uśmiać, ale chwilami ewidentnie widać, że autor się zwyczajnie za bardzo stara i próbuje żarty wymusić, co zwykle się nie udaje. Ogólnie gra to nie jest jakiś must have, ale sprawdzić warto, gdyby ktoś miał okazję. Zwłaszcza, jeśli odczuwa jakikolwiek sentyment do epoki 8 bitów.

[uci]

a nie miałeś w BlazBlue w sklepiku opcji kupienia ścieżek dla postaci z tym jakie wybory/walki co odblokowują??

[ArecaS]

Takie rzeczy to dopiero w Continuum Shift z tego co wiem.

[uci]

albo to był jakiś ex dla PSP - ale miałem tam sklepik z artami, oprócz standardowych i artowych obrazków były też obrazki ze ścieżkami dla każdej postaci z wymaganiami co musi zrobić na 100% fabuły

[ArecaS]

To całkiem możliwe, że w jakiejś rozszerzonej edycji dodali dopiero. Ja pierwszy raz spotkałem się ze sklepikiem w Continuum Shift II na PSP dopiero, ale pomiędzy jeszcze kilka rewizji było, które przeskoczyłem.

[SALADYN]

Skończyłem Dziecię Światła. Raczej nie mam nic więcej do dodania poza tym że rzeczywiście ktoś technicznie dał dupy. Po skończeniu wpisałem się do PSN i momentalnie muzyka zaczęła zanikać i co chwila coś przycinało. Najlepsze jest to że online służy tylko i wyłącznie do tego żeby znajomych obdarowywać kamykami Oculi, co swoją droga nie działa w ogóle.

[uci]

84 czy tam 89% i GZ pękło na 100% trofików, nie wiem czy brakujące 11% to mastering tych kilku misji na S czy zabawa na wbicie wszystkich triali, ale może jeszcze jeszcze do tego przysiądę.
Ale ogólnie czuje się gotowy na zabawę z TPP

[kALWa888]

U mnie pękło ostatnimi czasy trochę gier. Na początek choćby American McGee's Alice HD. Gra jest długa i dość wymagająca. Przechodziłem na normalnym poziomie trudności i szczególnie trudny był początek, z uwagi na to że do dyspozycji miałem tylko nóż, którym mogłem atakować na krótkie dystanse, bądź rzucać (z tym że po każdym rzucie musiałem jakiś czas odczekać, aby móc zaatakować ponownie – czasem sprawiało to poważny problem). Kolejna rzecz, która wpływała w jakimś stopniu na trudność, to sterowanie które na padzie nie funkcjonowało za dobrze. Przez to ciężko przeskakiwało się z platformy na platformę (a jest takich momentów bardzo dużo), czy walczyło się w ruchu. Na szczęście dość szybko znalazłem lepsze uzbrojenie i dodatkowo odkryłem, że można w dowolnym momencie zapisywać grę. Nie jest to tak wygodne jak na platformie, na której quicksave'y są normą, ale bardzo pomogło (na PS3 trzeba wejść w menu Save/Load i tam wczytać lub zapisać – z uwagi że jest to tak skonstruowane zdarzyło mi się wczytać zamiast zapisać, albo zapisać na sekundę przed śmiercią). Cała gra ogólnie wygląda trochę jak platformówka, ale znów nie ma tutaj typowego dla gatunku zbieractwa. Walczymy z przeciwnikami, skaczemy na przepaściami, bądź lawą i przemy przed siebie do epilogu. Powieści Lewisa Carrolla JESZCZE nie czytałem, ale fabuła to jak wiadomo alternatywna wersja wydarzeń z tego klasyka, w tym przypadku mocno depresyjna, makabryczna i z wieloma podtekstami różnego rodzaju. Kraina Dziwów w której lądujemy to wyobrażone przez Alicję miejsce i w związku z tym, iż bohaterka obwinia się o śmierć rodziców, ma depresję i ogólnie jej umysł jest w strzępach, lokacje które zwiedzamy można momentami przypisać do tego czego uświadczymy w Silent Hill (PS One). Jedna z lokacji, w której ściany pokryte są jelitami, przypomniała mi że zacząłem też przecież czytać Saya no Uta. Ogólnie dzieje się sporo brutalnych rzeczy – trafiamy choćby do trawionej wojną krainy pionków gdzie czerwone okrutnie zabijają białe (jest też scena ścięcia głowy). Swoją drogą, podobał mi się moment w którym Alicja zamieniała się w taki pionek. Naszym zadaniem było poruszanie się po szachownicy tak, jakbyśmy to robili grając w szachy – z tą różnicą, że tutaj na chorą dziewczynę czyhały śmiertelne przeszkody. Poza fabułą zdecydowanie warto docenić genialną ścieżkę dźwiękową. Skomponował ją Chris Vrenna (ja tego człowieka kojarzę ze współpracy z Marilynem Mansonem) toteż mamy tutaj dużo naprawdę mrocznych melodyjek. Ogólnie przewija się sporo „kołysankowych” motywów polanych mrocznym i ciężkim industrialem albo ambientem. Naprawdę świetnie to wszystko brzmi i są to utwory które bronią się same w sobie i bez żadnych „obawień” można słuchać ich również dla przyjemności. Wielu osobom gra może się dzisiaj nie spodobać, z uwagi właśnie na toporność i przestarzałą grafikę, no ale znów produkcja mocno nadrabia klimatem i fabułą. Wersja na PS3 jest nieco niedopracowana technicznie, również jeśli chodzi o wszelkie spadki animacji, ale nie jest to nic bardzo uciążliwego. Dlatego każdy fan czegoś w rodzaju horroru i rzeczy temu podobnych powinien zagrać. Mnie gra lekko zmęczyła, ale nie przeszkodziło mi to w natychmiastowym wzięciu się za kolejną część, czyli Alice: Madness Returns.

Druga część była jeszcze dłuższa niż poprzednik, ale zdecydowanie łatwiejsza. Nie sprawdzałem jak gra sobie radziła w fazach produkcji, ale z tego co wiem było sporo problemów z pieniędzmi – dlatego zabrakło choćby walk z bossami w każdej z krain poza ostatnią. Jest też sporo ugrzecznień, wszelkiej cenzury i to trochę widać. Niemniej, cały artyzm jakim cechuje się gra stoi na najwyższym poziomie. Przemierzamy wiele wspaniale wyglądających miejsc zarówno jeśli chodzi o świat wyobrażony jak i ten rzeczywisty – czyli Londyn, w którym Alicja żyje i się „leczy”. Epizody w mieście są krótkie i polegają po prostu na dojściu do jakiegoś miejsca, ale to jak miasteczko wygląda to czysta poezja. Wszędzie panuje brud, syf, patologia i szarość. Na ulicy spotykamy brudne, karykaturalne dzieci i mieszkańców dorosłych. Trafiamy też na różne sytuacje – choćby widok kiedy to funkcjonariusze okładają ciosami jakiegoś pijaczka, czy kogoś w tym rodzaju. Najbardziej urzekło mnie miasteczko w deszczu, naprawdę ślicznie to wyglądało – szkoda tylko że tak krótko, bo dojście do celu zajęło zaledwie trzy minuty. Jeśli chodzi o Krainę Czarów to najpiękniejszą lokacją jest Podniebne Karciane Królestwo. W odróżnieniu od reszty miejsc tutaj świeci słońce, niebo jest błękitne a pod nami rozpościerają się przepiękne widoczki. Większość innych lokacji to coś, co mogliśmy zwiedzać w części pierwszej. Pojawia się steampunk, gdzie panuje propaganda zdenerwowanej myszy, miejsca w których ściany pokryte są surowym mięsem i jakimiś jelitami, czy labirynt w ogrodzie gdzie atakują nas zombie-karty. Lądujemy również w krainie rysowanej klasycznym stylem chińskim – coś na wzór Ōkami. Jest tam kilka poziomów w 2D, które przechodzi się jak klasyczną platformówkę. Bardzo fajnie prezentuje się fizyka włosów Alicji i widać to szczególnie w podwodnej krainie (gdy tam lądujemy i zanim trafimy pod wodę widzimy jak na niebie widnieje księżyc palący fajkę, a dym z niej to zorza polarna – ciekawy pomysł), gdzie włosy zachowują się naprawdę fajnie i nie widać że jest to jakaś kilkuwarstwowa „trawa”. Jest więc na co popatrzeć, ale niestety zabrakło równie charakterystycznej i „samodzielnej” muzyki na wzór tej z pierwszej części. W „dwójce” przeważa ambient, który dobrze spełnia swoją rolę w tle, ale nie wydaje mi się by nadawał się tak dobrze do słuchania poza grą. Wyjątkiem są sekwencje w Londynie, lub statystyczne przerywniki filmowe, kiedy to słuchamy ponurych melodii granych na skrzypcach. No i to co odróżnia kontynuację od pierwowzoru to duża ilość „znajdziek” - szukamy wspomnień, butelek i ukrytych miejsc, w których czekają na nas zagadki lub wyzwania. Jest więc co robić i ogólnie cieszę się że trafiłem na tę grę, bo nieco stęskniłem się za platformówkami. Zaimplementowano również możliwość picia pomniejszonego eliksiru - po naciśnięciu odpowiedniego przycisku Alicja się zmniejsza i w takim stanie potrafi dostrzec niewidoczne gołym okiem rzeczy, jak np platformy albo dziury w ścianach, które prowadzą do sekretnego pomieszczenia. Ciekawy pomysł i bardzo fajnie uatrakcyjnia rozgrywkę. Ostatecznie grę przeszedłem kilka razy i wbiłem platynę. Nie była jakaś trudna, gorzej jak nie mogłem dojść do tego gdzie została mi jakaś butelka do zebrania - lokacje sa wielkie, a butelki w żaden sposób w menu nie są opisane w przeciwieństwie do np. wspomnień. Gra bardzo mi się spodobała i gdyby nie to, że zabrakło jej szlifu, dopracowania wystawiłbym jej pełną ocenę. Niestety, w wersji na PS3 ciągle doświadczamy spadków animacji, poszarpanych krawędzi i ogólnie nieco brzydkiej grafiki. Postacie wyglądają jakby zostały ulepione z modeliny – ja wiem, że w wielu grach to widać, ale tutaj szczególnie mi to przeszkadza.

Był też Batman: Arkham City. Widziałem Batman: Arkham Knight w akcji i trochę zatęskniłem za podobną grą. Nie jest to tytuł o którym mógłbym się rozpisywać. Ot, jest Batman, lata, bije i ogólnie jest. Sama gra jest mocno dopieszczona, w zasadzie nic nie można jej zarzucić. To co mi się nie podobało to ten system walki z kontrami. Przez to wszystko sprowadza się do niezbyt sensownego klikania w "kwadrat" i w "trójkąt" co jakiś czas. Tak by było gdyby nad głowami przeciwników nie pojawiało się coś, co nas informuje o tym, że teraz tę kontrę trzeba wykonać. Ja jednak wolę sam sobie o tym decydować. Tu wszystko takie automatyczne. Choć przyznam szczerze, że próbowałem grać na poziomie trudnym i nie dałem rady. Koniec końców zmieniłem na normalny gdzie oswoiłem się z tym systemem. Myślę że teraz bym sobie poradził, ale po co skoro nie ma trofeum za poziom trudności. Co do samej fabuły... Nie znam komiksów, a ze scenariuszu gry niewiele zapamiętałem. Podobał mi się początek w więzieniu i kilka późniejszych fragmentów, ale nic konkretnego nie pamiętam. Jeśli już wybierałbym ulubioną postać to byłby nią Joker, ale ten znów miał w tej odsłonie jakąś mniejszą rolę niż w poprzedniku. Lepiej już Pingwina zapamiętałem. Najśmieszniejsze w tym wszystkim jest to, że Batman nie zabija. No ale przecież kolejne części muszą powstawać, a pomysły na postacie są ograniczone.

Call of Juarez® Gunslinger to o wiele lepsza gra niż przypuszczałem. Kiedyś grałem w pierwszą część na PC i również byłem pozytywnie zaskoczony, ale tutaj to trochę inna sytuacja, bo jednak Gunslinger to mniejszy projekt. Kiedyś grałem w wersję próbną i już wtedy mi się spodobało. Teraz dosiadłem się do pełnej wersji i muszę przyznać że w swoim rodzaju jest to gra niemal idealna. Bardzo przyjemnie się strzela, grafika wygląda naprawdę super (aczkolwiek mnogość szczegółów sprawia że jest czasem nieprzejrzyście) i do tego mamy świetną muzykę. Jednym z najmocniejszych punktów jest fabuła i sposób jej prowadzenia: łowca głów siedzi w saloonie i opowiada swoje historie. Słuchający nie zawsze mu wierzą, nieraz opowiadający się pomyli i wtedy w takim momencie świat gry dostosowuje się do zmiany wydarzeń - ot, np dom wyrasta nam przed oczami. Bardzo fajny pomysł jak i realizacja. Gra jest bardzo krótka, ale nie ma w tym nic dziwnego.

Później ukończyłem wspaniałe dzieło jakim jest BioShock Infinite. Gra jest dobra, ale nie tak jak pierwsza część. Głównie dlatego, że mamy nieco biedniejszy gameplay. Albo raczej bardziej nastawiony na strzelanie, akcję. To już zależy co kto bardziej lubi. W "jedynce" ważniejsza była eksploracja, odkrywanie historii miejsc które zwiedzamy, czy poznawanie nowych, szalonych, zepsutych osobistości. Tutaj największe wrażenie robi podniebne miasto Columbia ze swoim nacjonalistycznym ustrojem. Spodobał mi się początek, gdzie najpierw lądujemy w tym mieście, a potem je zwiedzamy. jest spokojnie, sielankowo, ale dziwnie. Czuć unoszące się w powietrzu szaleństwo, ale nie objawia się ono tak bezpośrednio. Jeśli się przyjrzeć, można zauważyć że wśród mieszkańców panuje fanatyzm i choćby rasizm. Na ulicach widać w zasadzie tylko białych ludzi, a jeśli spotykamy czarnych to raczej w roli sług niż zwykłych, szczęśliwych mieszkańców cieszących się festynem. Jedynych czarnych jakich pamiętam w prologu określono "najbardziej gejowskim kwartetem w Columbii" na jednym z plakatów. Wszystko wygląda ładnie, jest słonecznie, kolorowo. Do czasu aż odmówimy rzucania piłkami bejsbolowymi (w celach rozrywkowych oczywiście) w jakichś dwóch (zdaje się) niewinnych ludzi stojących na scenie (jeden z nich to oczywiście człowiek czarnoskóry). Wtedy zaczyna się rzeź. Mieszkańcy uciekają do domów, a na ulice wybiega służba porządkowa Comstocka próbująca nas powstrzymać. Co ciekawe, możemy wybrać w kogo rzucimy piłką bejsbolową. Może to być albo mówca (ważna postać w fabule) albo wspomniana wcześniej parka. Ja wybrałem mówcę i wciąż jestem ciekaw co by się stało gdybym wybrał jednak parkę. Podejrzewam że niewiele by to zmieniło. Tak czy siak, od tamtej pory mamy właśnie dużo strzelania, zjeżdżania po specjalnych szynach i korzystania z Wigorów (nadające nam specjalne właściwości jak w pierwszej części). No i wszystko byłoby cudnie, gdyby nie to, że po jakimś czasie gra stała się monotonna i nieco się dłużyła. Szkoda, bo w Columbii po prostu chce się być, podobnie jak w Rapture. Architektura miasta zachwyca i co więcej lądujemy tutaj w momencie kiedy jest jeszcze dobrze, nie tak jak w "jedynce" kiedy naszym oczom ukazane jest miasto już po upadku. No i w Columbii jest naprawdę sporo ciekawych rzeczy, dlatego eksploracja wciąż jest przyjemna (ale już bardziej opcjonalna). Najbardziej spodobały mi się Kinetoscope'y, dzięki którym można obejrzeć nieme filmy propagandowe. Dzięki nim dowiedziałem się kilku ciekawych rzeczy nawet o samym Comstocku, czy podniebnym mieście do stworzenia którego się przyczynił. Szkoda tylko, że wciąż nie udało mi się uniknąć uczucia monotonii. Bardzo dobrze, że były momenty pozbawione wszelkiej akcji, a skupiające się na eksploracji czy opowiadaniu jakiejś historii. Może było ich zbyt mało, a może wina leży po mojej stronie, bo grałem zbyt intensywnie i się po prostu prze...grałem (główną grę ukończyłem w dwa posiedzenia). Mimo wszystko i tak byłem i jestem grą zachwycony. Mimo tych kilku zastrzeżeń zostałem niemal zahipnotyzowany przez wykreowany świat. Bardzo polubiłem Elizabeth mimo jej roli (bo ogólnie jest nieśmiertelna i podczas walk potrafi dostarczyć nam amunicji, czy apteczek) i autentycznie tęskniłem za dialogami jej i bohatera głównego, gdy nagle zostali na dłużej rozdzieleni. To jedna z tych gier w których łatwo przywiązać się do postaci, choć do kilku rzeczy znów mógłbym się przyczepić. Ale nic to, wciąż duet Booker i Elizabeth jest lepszy niż Ellie i Joel. W moim osobistym odczuciu BioShock Infinite przegrywa z BioShock właśnie przez to, że nie ma niczego takiego jak Big Daddy i tych wielu charakterystycznych elementów, które uczyniły pierwszą odsłonę arcydziełem wśród gier wideo. Cóż, nie można mieć wszystkiego, a jeśli Ken trzymałby się podobnego schematu, mógłby zostać posądzony o odtwórczość. Tak czy siak, obie gry TRZEBA poznać, do czego gorąco zachęcam.

Ukończyłem również oba epizody Burial At Sea. Szczerze mówiąc spodziewałem się czegoś lepszego. Czegoś więcej niż zapchajdziury. Tutaj niestety odniosłem takie wrażenie, choć może nieco przesadzam. Oczywiście fajnie że mogłem jeszcze chwilę nacieszyć się scenopisarstwem i reżyserią Kena Levine'a, czy powrócić do ubóstwianego przeze mnie Rapture - tu znów możemy zobaczyć miasto w momencie kiedy nie jest w ruinie. Tylko co z tego, skoro przez cały czas grania miałem wrażenie, że mogłoby się obejść bez tego małego scenariusza? Choć nie da się ukryć że mimo sceptycznego nastawienia i tak mocno mnie te wydarzenia wciągnęły, a końcówka pierwszego epizodu sprawiła, że z miejsca odpaliłem część drugą. Na której niestety trochę się zawiodłem. Wcielamy się w niej w Elizabeth, dlatego nieco zmienia się charakter rozgrywki - z racji iż nie jest tak silną osobą jak Booker, musimy się skradać. Jednak tylko do czasu, bo później znajdujemy przecież amunicję i już w zasadzie można sobie swobodnie strzelać. Zostałem natomiast mocarnie oczarowany tym przesłodzonym Paryżem rodem z animacji Disneya. Coś przepięknego. Nie wiem czy nie mógłbym pokusić się o stwierdzenie, że spodobał mi się bardziej niż Columbia. Szkoda, że później było już tylko gorzej. Miałem albo zły nastrój, albo już dość tej gry, bo zdenerwowało mnie to całe skradanie, które jakoś mi totalnie do tej serii nie pasuje. Mimo wszystko i tak podobały mi się te dwa dodatki. Liczyłem że i trzeci dodatek jest fabularny, ale niestety Clash in the Clouds pozwala jedynie zdobyć jak najlepszy wynik podczas starć w określonych miejscach podniebnego miasta. W sumie po nazwie dodatku tego się właśnie po cichu spodziewałem. Z drugiej strony może to i dobrze, że nie było kolejnego scenariusza bo znów bym grał mimo iż mam dość, a potem narzekał. No i w ramach małej ciekawostki: głos Rosalind Lutece (kolejna bardzo fajna postać) to również głos Naomi Hunter z MGS . Nie od razu poznałem, ale cały czas miałem wrażenie że brzmi znajomo.

Z przyjemnością przeszedłem Metro: Last Light znów spodziewając się czegoś gorszego i nieco obawiając się, że kolejna gra FPP to zbyt wiele. Na szczęście produkcja okazała się bardzo wciągająca i niezwykle klimatyczna. Aby wczuć się lepiej włączyłem sobie rosyjską wersję językową (angielska w zasadzie brzmiała kiepsko). Mogłem w sumie wybrać również najtrudniejszy poziom trudności, bo to w końcu gra opierająca się na walce o przetrwanie, ale potrzebowałem czegoś przyjemniejszego. A ponoć dopiero na poziomie Stalker (który trzeba dokupić) gra pokazuje pazur. Kilka rzeczy mi w tej grze przeszkadzało. Główny bohater, który mimo iż momentami był głupi i naiwny, był najlepszym Stalkerem w społeczeństwie. Po tych kilku akcjach gdzie się nabrał i odwalił śmierdzącą kaszanę nigdy by do domu nie wrócił, ale tutaj mu się to udało plus jeszcze powstrzymał całe zło i pogodził ze sobą dwa obce gatunki. No i bohater to ogólnie niemowa, chyba że wczytuje się gra to swoje zapiski z dziennika czyta na głos. Drugą rzeczą która mi przeszkadzała to bardzo łatwo dostępna amunicja. Gra wprowadziła mnie początkowo w błąd, bo zostało powiedziane mi że pocisków używać będę nie tylko do strzelania, ale również do handlowania. Jak się okazało są to specjalne pociski, które zadają silniejsze obrażenia. Za nie można również kupować nową broń i ulepszenia, bądź amunicję do nich. Stwierdziłem więc, że nie będę jej używać do strzelania i sobie przyoszczędzę. Okazało się, że pierwszą broń i ulepszenie w postaci lunety kupiłem dopiero na samym końcu gry i jeszcze pełno "złotej" amunicji mi zostało. Kilka razy męczyłem się z jakimiś mutantami i mogłem sobie wtedy z niej skorzystać, ale kto by przypuszczał? Więcej rzeczy natomiast mi się spodobało. Tak jak niesamowity klimat i design gry szczególnie po wyjściu na powierzchnię. Kilka razy gdy grałem późną nocą czułem lekkie zaniepokojenie. Jest taki moment w którym dostajemy coś w rodzaju drezyny. Następnie przemierzamy kolejne kilometry podziemia często mogąc jechać prosto albo zboczyć na chwilę w celu zwiedzenia nowych miejsc. Udało mi się zwiedzić dwa i to jeszcze się zląkłem przy tym. Przy trzecim jak usłyszałem jakieś złowrogie szelesty i pomruki szybko się cofnąłem i wróciłem do twierdzy. Kolejna rzecz jaka zrobiła na mnie wrażenie to dbałość o pewne szczegóły. Mowa choćby o tym, że maska gazowa jaką ubieramy może się zabrudzić czy pęknąć. Najbardziej jednak spodobało mi się to, że można ją przeczyścić dłonią. Uwielbiam takie szczegóły, bo mocno zwiększa to immersję. Co więcej, dzięki temu gra ładniej wygląda. A kunszt artystów pracujących nad grą widać niemal na każdym kroku. Niejednokrotnie po prostu stałem i podziwiałem widoki. Szkoda tylko, że całość jest tak prosta. Niby musimy się skradać, ale jak coś nie pyknie to bez problemu wybijemy 20 wrogich żołnierzy. I wybilibyśmy więcej. No ale nie ma co się pastwić bez sprawdzania najtrudniejszego poziomu. No i nieco żałuję że nie poczekałem do momentu w którym mógłbym zagrać w pierwszą część z zestawu Metro Redux. Żałuję również że nie zapoznałem się najpierw z książką. Cóż, tak to bywa z niecierpliwością.

Ukończyłem świetnego Rayman 3 HD. Brakowało mi podobnej platformówki. Dużo dobrego humoru (pijany Globox), magicznie i prześlicznie wyglądające lokacje, świetna muzyka i sporo skakania. No i oczywiście wszystko w trójwymiarze, nie jakimś indyczym 2D. Tęsknię za czasami kiedy ten gatunek był populary i bardzo fajnie grało mi się w (chyba) ostatniego dobrego Raymana. Wcześniej grałem w tę odsłonę na PC, ale nie doszedłem zbyt daleko. Gdy grałem na PS3 traciłem czasem cierpliwość. Głównie na bossach, dopóki nie znalazłem fajnego sposobu na pokonanie ich. Szkoda również, że remaster jest trochę spartaczony. Nieraz zdarzyła się gorsza płynność, czy jakaś pikseloza. Najgorsze były jednak scenki bez głosu. Te na silniku gry były w porządku, te renderowane miały jakiś problem. No i co do samej gry to nie podoba mi się sposób w jaki uzyskuje się 100% w poziomach. Wszystko zależy od ilości punktów jakie zdobędziemy, a to uzależnione jest od tego jak dobrze przedłużamy combo. Musimy więc zdobywać punkty z możliwie najmniejszymi odstępami czasowymi. Tyczy się to walki jak i zbierania. Wolałbym jednak zbierać jakieś lumy i klatki. W "dwójce" było to rozwiązane w ten sposób, podobnie jest choćby w Spyro 2: Gateway to Glimmer, gdzie jeszcze mamy księgę w której zapisane są nasze postępy. Co ciekawe, za punkty zdobywane w Rayman 3 HD odblokowują się mini gry. Póki co sprawdziłem tylko jedną i było to coś podobnego do pierwszej części, gdzie poruszamy się w dwóch wymiarach. Nie odblokowałem ich wszystkich i co więcej nie mam teraz ochoty aby kombinować ze znalezieniem sposobu na przejście tych poziomów na 100%. Kiedyś się za to wezmę, pewnie z jakimś poradnikiem, ale póki co mi się nie spieszy.

W końcu się zmusiłem i ukończyłem Rayman® Origins w wersji na PS3. Nie za bardzo spodobała mi się ta gra. Pierwsze wrażenie było bardzo pozytywne. Możliwość grania w kooperacji, ładna stylistyka, sympatyczna muzyka i wystarczający poziom trudności. Później jednak zauważyłem że muzyki jest bardzo mało (przez co się powtarza), skakanie jest jakieś takie trochę automatyczne i po jakimś czasie znów lądujemy w tych samych światach, aby znów pokonać jakichś bossów. Nie lubię czegoś takiego. Dla mnie to chamskie przedłużanie gry. No i przede wszystkim nie podoba mi się to, że taka ważna seria została potraktowana jak jakaś mało ważna gra. Bo to o czym pisałem wyżej to wynik tego, że Rayman został po prostu zindyczony. Skoro robią restart serii to dlaczego nie będą to choćby te najbardziej nadające się lokacje z Rayman, ale już w 3D? No bo nie, bo się nie sprzeda. Na koń z takim restartem. Kiedyś wezmę się za platynę, ale szczerze mówiąc samemu nie za bardzo chce mi się w to grać, będę więc grać z kimś, nie inaczej. Mam nadzieję, że Rayman Legends jest lepszy (choćby ze względu na te muzyczne poziomy), bo jeśli znów mam się tak męczyć to raczej podziękuję.

Uff. Trochę tego było. Muszę pisać tutaj częściej .

[Faja]

Nir pisz tutej zaloz se bloga tl dr

[kALWa888]

Nir pisz tutej zaloz se bloga tl dr

To tak jakby już było na moim blogu.

[ArecaS]

@Faja
Przecież nikt nie każe ci czytać.

@kALWa888
Na przyszłość, to rozbijaj takie posty może na kilka i wrzucaj w jakichś odstępach czasu. Raz, że może Faja będzie wtedy mniej marudził. Dwa, że tak długich postów faktycznie nikomu się raczej nie chce czytać. Trzy, przynajmniej będzie wrażenie, że na tym forum się coś dzieje poza działami o MGSV.

[Solidny]

Mam nadzieję, że Rayman Legends jest lepszy (choćby ze względu na te muzyczne poziomy), bo jeśli znów mam się tak męczyć to raczej podziękuję.

Dema Rayman Origins nawet nie skończyłem. W przypadku Legends demo próbowałem masterować przez kilka godzin i kupiłem przy najbliższej okazji na PC. Wczoraj prawie kupiłem drugi raz na ps3 przez coop.
3 kciuki w górę!

Ale myślę, że nie spodobałby się Tobie

[Faja]

Na telefonie nie idzie tego przeczytac

[Gillian]

Kalwa znowu zakewa nas scianami tekstu...

[uci]

przynajmniej ogarnia chłopak jakieś gry w tym temacie

[kALWa888]

Miałem zamiar to rozłożyć na kilka postów, ale coś mnie skusiło żeby to jednak machnąć na raz a potem już na bieżąco opisywać ukończone tytuły. Co właśnie zrobię teraz .

Właśnie ukończyłem główny wątek w Deadly Premonition: The Director's Cut w wersji na PS3. Sam nie wiem co myśleć o tej grze, a dokładniej o dwóch postaciach które mocno pogorszyły moje odczucia co do tej przedziwnej produkcji. Pierwsze wrażenie było oczywiście negatywne. Samo intro mnie nawet zażenowało, co w moim przypadku jest rzadkością. Począwszy od grafiki, a potem idąc dalej do animacji postaci, ich mimiki i skrajnie słabej gry aktorskiej. Film otwierający pokazuje zamordowaną bohaterkę, młodych chłopców i ich dziadka, którzy ją odkrywają oraz płaczących za nią mieszkańców. Najgorszy w tym wszystkim jest policjant Thomas, który stoi przy barze przed jakąś kobietą i ryczy. To jego postać była właśnie najgorsza. To jak została poprowadzona i to jak skończyła. To samo tyczy się szeryfa George'a i całej jego historii. Tak jak jestem teraz, świeżo po ukończeniu gry to myślę jedno: tego kiczu było po prostu za dużo, nawet jak dla mnie. No ale trzymajmy się tematu. Opening możecie zobaczyć sami, poniżej.

https://www.youtube.com/watch?v=bgiKba6ht_w

Grafika to wczesne PS2 i to jeszcze niszowe. Strzela się w miarę spoko, ale jak na dzisiejsze standardy tragicznie. Jeździ się też w miarę spoko, ale w porównaniu do gier z 2013 znów tragicznie. Mnie najbardziej w tym wszystkim denerwuje dźwięk jadącego samochodu. Nie wiem jak to opisać. Tak jakby od zera osiągał maksymalną ilość obrotów w sekundę, a potem zniżał do monotonnego i denerwującego buczenia. No i fajnie, można zapalić światła, można wycieraczki uruchomić, nawet kierunkowskaz! Poza tymi elementami sim, struktura rozgrywki przypomniała mi od razu o grach pokroju Silent Hill 2 gdzie mamy daną lokację, w której musimy przedostać się do celu poprzez znajdowanie wszelakich przedmiotów torujących nam drogę. Może to być klamka o kształcie dłoni, czy może element jakiegoś mechanizmu. No i druga sprawa która przypomniała mi o przygodach Jamesa Sunderlanda to klimat. Zwykle poruszamy się w normalnych warunkach, ewentualnie jakiejś ulewie. Są jednak momenty kiedy lokacja w której się znajdujemy przechodzi mroczną metamorfozę. Taki szpital chociażby (znów SH2), gdzie ściany obrosły czerwoną naroślą, pobrudziły się, a po korytarzach zaczęły krążyć zjawy. Śmiesznie się wyginają (tak do tyłu, jak Neo w Matrixie gdy unikał pocisków) i jęczą takim smutnym głosem zombie "DON'T WANT TO DIEEEEE". (Wtedy też byłem zażenowany). Mimo iż nie boję się tych maszkar, to nastrój jaki towarzysz przemierzaniu tych miejscówek wzbudza mój niepokój, może nawet lęk. Musiałem robić sobie przerwy, bo od tych wszystkich płaczów, jęków i mrocznego ambientu nie mogłem wytrzymać. Za to dajemy ogromnego plusika, prawda Zach?

A najmocniejsze punkty gry? Zdecydowanie scenariusz, klimat i muzyka, choć w wielu momentach jest to jeden wielki festiwal sprzeczności. Najpierw dość dramatyczna i chora scena śmierci jednej z bohaterek, a za momencik wesoła muzyczka z pogwizdywaniem i dalmatyńczyk wesoło wbiegający na scenę śmierci po to aby doprowadzić nas do swojego właściciela zamkniętego pod podłogą. I sobie człowiek myśli: co jest... ile jeszcze... No ale nie to było najgorsze. Najgorszy był tragizm George'a, ale nie mówię tu o tym co go spotkało. Mówię o tym, że skończył jak postać z Tekkena, o tym jak jest napisany. Naprawdę. Dla mnie to było przegięcie. A Thomas biegał jak panienka i... no spoiler więc nie napiszę, ale niech mnie licho. Większego kiczu dawno nie uświadczyłem. Więc ostatecznie scenariusz uważam za bardzo dobry do pewnego momentu. Potem zniża sie do zbyt niskiego poziomu, a następnie znów wchodzi nieco wyżej i naprawdę super zamyka historię. No i to wszystko opisuję ogólnikowo, bo jest od zatrzęsienia motywów rozluźniających mroczną atmosferę (i to takich co dają do myślenia czy z okazji obejrzenia ich zacząć się histerycznie śmiać, płakać czy po prostu wyjść). Nie przechodziłem zbyt wiele zadań pobocznych, ale sam nie wiem kiedy się za to zabiorę skoro w wątku głównym musiałem szukać kluczy do akt, bo Thomas je zgubił. Co najlepsze na posterunku rozrzuconych było ich od groma i każdy miał przy sobie breloczek przedstawiający... wiewiórkę. Zadaniem gracza było znalezienie kluczy z odpowiednim breloczkiem. No, a szeryf George podczas odpraw lubi sobie wyrabiać biceps ciężarkami. Takie to właśnie postacie. I to ma swój urok, to jest fajne, ale gdzieś tu granica dobrego smaku została przekroczona. Właśnie w tej końcówce.

Podsumowując, jest to bardzo dobra gra z poważnymi wadami. I jeśli mam wskazać niszczatora wśród niszowych japońskich gier na PS3 to Deadly Premonition z trudem jest mi wskazać. Uważam, że istnieje zbyt duże prawdopodobieństwo że wielu nie spodoba sie ta gra nawet jeśli dotrwają do końca. Co innego w przypadku Nier czy Drakengard 3, gdzie z czasem wiele rzeczy naprawdę potrafi wgnieść w fotel. Nadrobić to czego zabrakło z początku, te wszystkie głupotki, techniczne niedoróbki... Deadly niestety trochę tego zabrakło. Jest to moja świeża opinia, która może ulegnie zmianie. Zaznaczam iż nie oglądałem jeszcze Miasteczka Twin Peaks, ale o ile znam Zagubioną Autostradę, Głowę do wycierania, czy Mullholland Drive to tam takiego kiczu nie było. Oczywiście, DP i dzieła Lyncha mają nieco wspólnego ze sobą, jak choćby absurdalne zachowania postaci, dziwne dialogi, czy nastrój, ale jeśli chodzi o poziom to jest tutaj ogromna przepaść. Ja muszę jeszcze przemyśleć to całe doświadczenie. Ta gra jest tak zła, że nie wierzysz że w to grasz, ale jednocześnie nie da ci spokoju dopóki jej nie ukończysz. Muszę to ogarnąć i szczerze zastanowić się czy ją lubię.

A tutaj takie humorzaste podsumowanie tej gry. Polecam, ale ostrzegam przed spoilerami.
https://www.youtube.com/watch?v=gx8LjGnPYDM

[Faja]

Assassin's Creed Chronicles: China
Powiew świeżości w serii bardzo udany. Gra przyjemna, miejscami nawet trudna, skradanie zrealizowane bdb, lepiej niż w MGSV nawet. Fabuła kolanowa, ale frajda po przejściu z max oceną za styl zaraz pozwala o niej zapomnieć.

NiER
O tej grze już tutaj zostało powiedziane wszystko więc nie ma co się rozpisywać. Od siebie dodam tylko, że OST do tej gry jest fenomenalne, a VA postaci jest chyba jednym z lepszych jakie dane mi było słyszeć. Bardzo podoba mi się zmiana perspektywy w pewnych momentach, natomiast nie podoba mi się przydługawy wstęp do NG+. Fabularnie na razie dziwnie, niby coś się dzieje, ale w zasadzie nie wiadomo co. Strzępki informacji z dokumentów coś tam niby wyjaśniają, ale pewnie dopiero po 4 zakończeniu będę w stanie poskładać to w jedną wielką kupę. Oby tylko nie kupę gówna.